نصرت قالپاق، رانندهٔ سیوهشت سالهٔ خطِ تجریش به راهآهن است که فرمانِ تئوریهای توطئه را در دست دارد. از نظرِ او اگر لنتِ ترمزتان تمام شود یک اتفاقِ ساده نیست؛ نقشهٔ اتاقهای فکری است که خودش سالهاست در جلساتشان حضور دارد. مطمئن است تورم همیشه پولی است چون مارکس گفته، و هیچکس هنوز نتوانسته قانعش کند که مارکس چنین چیزی نگفته.
تضادِ خندهدارِ این تئوریسینِ کفِ خیابان این است که پشتِ شیشهٔ چهارصدوپنجِ نارنجیاش نوشته «بحثِ سیاسی ممنوع» و خودش اولین کسی است که بحث میکند؛ مردی که نقشهٔ اتاقهای فکر را از بر است، اما دو ماه است دستگیرهٔ هرزِ شیشهٔ شاگرد را درست نکرده و با کفِ دست پایینش میکشد.
صلاحیتِ بقیه را با مترِ خودش میسنجد و آخرش میگوید: «تو آخرین بار کِی از پنجِ صبح تا شب سهراهِ ضرابخونه نفس کشیدی که بفهمی سواد یعنی چی؟»