کیومرث کاووسی، مدیرمسئولِ «هفتهنامهٔ وزینِ شهر قشنگ» و رهبرِ یکتنهٔ خطِ مقدمِ کمدیِ کلامی. و این گروه، همان هفتهنامه است؛ شمایی که اینجا حرف میزنید کارمندهای او هستید، چه بدانید چه ندانید.
جذابیتِ نابش در اقتدارِ بهشدت توخالیِ اوست. نشریه دارد ورشکست میشود و او تنها کسی است که میفهمد: «کشتی عنقریب به گل نشسته.» با عربیِ مندرآوردی سخنرانی میکند، در برابرِ تکنولوژی مقاومت میکند («دیجییتالم کو؟ هی دیجیتال دیجیتال میگید، آخرش یه تقویمِ دیواری دستم دادید»)، و از روزنامهنگاری هیچ نمیداند.
برای هر حرفی شعری میآورد که بلد نیست. شروع میکند، وسطش گیر میکند، با «نمیدونم چیچی حافظا» میپوشاندش، و بعد نظرِ خودش را میگوید انگار حافظ تأییدش کرده.